ผ่านมาหลายเพลา ผ่านความว้าวุ่น ลำบากกายลำบากใจมามากหลาย

ยอมรับว่าฟุ้งซ่านผสมคลุ้มคลั่ง ไม่เข้ารูปเข้ารอยนัก

ไม่แน่ใจเกี่ยวกับเรื่องยาที่กินหรือเปล่า เพราะสังเกตเสมอว่า

เวลากินยาทีไรจิตใจไม่เป็นปรกตินัก ยิ่งพวกยาที่กินแล้วง่วงเนี่ยยิ่งแย่

แต่ที่แน่ๆ คือ ช่วงที่ผ่านมาลืมเพื่อนเก่าไปสนิท คิดว่าอยู่ด้วยกัน

แต่ไม่เคยสังเกตว่าจริงๆแล้วเราทิ้งเขาไม่ได้พามาด้วย

ก็ลมหายใจ ก็สตินะแหละ

ก็ไม่ตั้งใจ ไม่ฝึกฝนอย่างเป็นประจำเอง คิดว่าแน่ และปล่อยใจ

คอยเอาใจออกนอก ไม่หยุดและกลับดูข้างใน

มีอะไรมากระทบก็หวั่นไหว วิ่งตามตื่นตาตื่นใจตามตลอด

ไม่ค่อยได้หยุด

แล้วพอใจไม่หยุด ไม่มีสติ มันก็ไม่สงบ ไม่ปรกติ

สิ่งต่างๆที่กระทบก็เลยตรงเข้าไปกระแทกให้สั่นไหวคลอนโคลงตลอด

โดยไม่รู้ตัว

พอไม่มีสติ ความเคยชินเดิมๆก็แสดงอิทธิฤทธิ์ตลอด เพราะรู้สึกว่าจวนตัว

ไม่ทันได้คิดอะไร หรือคิดว่าคิด แต่จริงๆก็ใช้เครื่องมือเดิมๆของเก่าไว้ก่อน

แต่เครื่องมือที่ใช้ได้ผลจริงก็ไม่ได้เอามาใช้เพราะลืม ตาตื่นตาแตก ล๊ก นั่นเอง

ของเดิมๆที่ตาม ฟื้นมาในช่วงนี้ก็แน่นอน ความวิตกกังวล

ออกจะเป็นเรื่องปรกติของเราที่จะเอาเรื่องในอดีตมาคิดย้ำ

โดยเฉพาะเรื่องที่คิดว่าทำไม่ได้ดั่งใจ หรือคิดว่าทำผิด

เอากลับมาคิดเป็นตราบาปให้ตัวเอง และเสียใจต่อไปว่าแก้ไขไม่ได้แล้ว ผิดไปแล้ว

ในทางกลับกันก็จะมองไปในอนาคต วิตกกับเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้น

 คิดแต่ด้านลบ ด้านเสียหายด้วยความเป็นคนมองโลกในแง่ร้าย

ตามประสาคนวิตกจริต

แล้วไหนจะยังความไม่ได้ดั่งใจ ที่จะรู้สึกเสมอ ด้วยความเป็นคนโทสจริต

คิดเห็นวางแผน อะไร ตกลง สัญญาอะไรแล้ว ต้องเป็นอย่างนั้น ไม่ยึดหยุ่น

แล้วก็ไม่รู้จะทำยังไงเมื่อไม่เป็นอย่างที่คิดด้วยความมึนงงแบบโมหะจริตด้วย

(แหมผสมหลายอย่าง)

ทั้งหมดด้วยความหลงลืม ลืมไปว่าเราอยู่ตรงนี้ อยู่ตอนนี้

แต่ชอบวิ่งเล่นกลับไปอดีต และล่วงหน้าไปอนาคต

และลืมไปว่า ทุกอย่างไม่แน่นอน ต้องทำที่เหตุให้ดีที่สุด

แต่เหตุมีมากหลายปะปน เราทำของเราให้ดีที่สุดแล้วดูผลว่าเป็นอย่างไร ก็อย่างนั้น

ลืมไป เพราะลืมหยุด หยุดอยู่ตรงนี้ให้รู้ตัวว่า อยู่ที่นี่ ตอนนี้

แค่หยุด หยุดอยู่ตรงนี้ให้รู้ตัวว่า อยู่ที่นี่ ตอนนี้